Van Miami naar de Everglades, 5 oktober
Ondanks het late tijdstip waarop we
gisteren naar bed gingen, worden we om 7.30 uur weer wakker. Na een typisch
Amerikaans ontbijt dat druipt van het vet gaan we op weg naar de
Everglades,
waar we rond de middag aankomen.
Onze reisgids blijkt gelijk te hebben.
In tegenstelling tot andere Amerikaanse Nationale Parken is deze niet echt
geweldig, wanneer je er met de auto doorheen rijdt. Er zijn wel een paar korte
trails maar je moet dit park eigenlijk vanaf het water zien. Maar aangezien dit het
laagseizoen is, zijn er minder tours dan anders.
Vanwege onze krappe tijdplanning
kunnen we alleen vandaag aan een boottocht deelnemen en wel om 16.00 uur. Daar
zitten we dan ook voor klaar, maar er komt een fikse onweersbui aanzetten. Na
een kwartier in de lucht gestaard te hebben, blaast de schipper de tocht af.
Dat brengt de hele hele forse “rancher-matroos” ertoe om met ons te gaan praten
over Martin Gaus (off all people). Die was hier namelijk eens geweest en toen had
hij hem de hele dag rond mogen varen en begeleiden. Hij had een kopie van het programma
gekregen en had het idee dat het een leuke uitzending was geworden. Martin Gaus
wilde graag de rust filmen, maar dat lukte niet zo omdat er steeds boten, vliegtuigen
en vrachtwagens voorbij kwamen. Hij had er toch iets van gemaakt met een grapje
of zoiets, waardoor het weer goed kwam. We snappen het verhaal niet helemaal dus we
zullen toch eens naar een herhaling moeten kijken om te zien wat er nu gebeurd is.
Verder stikt het hier inderdaad ongelofelijk van de muggen. We worden echt compleet
lek geprikt. We hebben 50% DEET bij ons. Daar spuiten we ons compleet mee onder.
De pot is al bijna leeg, wat officieel helemaal niet mag omdat het erg ongezond is.
En ze prikken er gewoon met zijn allen doorheen. Het is niet te geloven hoe agressief en
immuun de muggen hier zijn.
We verblijven nu in een suite, wat hier betekent dat de hotelkamer een zithoek,
eethoek en keuken heeft. Dat is maar goed ook want het restaurant is dicht, dus
als we een gewone kamer hadden gehad, dan hadden we nauwelijks kunnen eten. Je kunt
hier wel wat magnetron maaltijden kopen en dan staan er her en der wat magnetrons
opgesteld. Het dichtstbijzijnde restaurant is namelijk 100 km verderop, dus ze zullen
de weinige bezoekers in deze tijd van het jaar toch de gelegenheid moeten geven om
íéts te eten.
De suite waar wij verblijven is de enige kamer die in dit gebouw is opengesteld. We
hebben wel de indruk dat er in het verleden gepoetst is, maar waarschijnlijk aan het
eind van het vorige seizoen.
En na maanden van leegstand wordt het toch erg smerig van het stof. De ramen lijken
wel matglas te bevatten, zo smerig zijn ze. Er ligt allemaal stof op het water in de
w.c. en in bad. Dus het is allemaal niet echt fris. Ook het trappenhuis is heel smerig.
Er ligt zelfs dierenpoep. Dit gebouw wordt duidelijk niet gebruikt in het laagseizoen,
maar het bevat de enige suite die ze hebben, en die hadden wij nu juist geboekt. Al met
al vinden we het hier niet echt klantvriendelijk, maar misschien is dat in het
hoogseizoen beter.
Van de Everglades naar Orlando, 6 oktober
Bij het krieken van de
dag maken we een wandeling bij Royal Palm: de Ahinga trail. Deze
staat erom bekend dat men hier veel wild ziet, maar dat zal dan
wel in het droge seizoen zijn, want op dit moment is er weinig van
te bekennen. Het landschap is wel erg mooi. We worden gewezen op
de nabijheid van een grote alligator, waar onmiddellijk een Duitse
cameraploeg op af komt.
Na deze wandeling rijden we via het
Big Cypress National Preserve
naar Orlando. We komen daar eerst langs een station waar ze bij
afgeschoten dieren de geweien als trofee verwijderen. Ze zijn
gadverdamme net met een hert bezig.
In eerste instantie zien we in Big Cypress drie alligators bij
elkaar en dat vinden we al heel wat. Maar we komen er steeds
meer tegen en door ons enthousiasme raken we ver achter
op schema.
Op een gegeven moment horen we een hoop gescharrel in de berm. We
denken eerst dat het hagedissen zijn maar het blijkt een recent
uitgekomen nest alligators te zijn. Ze zijn geel gestreept en daarom
hebben we in eerste instantie niet in de gaten dat het babyalligators
zijn. We rijden er steeds dichterbij, maar er verdwijnen er meer en
meer in het water. Het is een nest van zo’n vijftien exemplaren.
Opeens komt een grote alligator met een hoop kabaal recht op ons
af gezwommen. Wij blijven deze keer maar in de auto zitten omdat
we inmiddels weten dat moederalligators hun jongen goed beschermen.
Later zien we ook nog een alligator op de oever liggen slapen. We
kunnen dit doornroosje van heel dichtbij naderen zonder hem of haar
wakker te maken. Wel blijven we wijselijk in de auto zitten,
waarbij de cabriolet een groot voordeel is.
Om 17.00 uur besluiten we om maar niet meer in het water te kijken
want er resten ons nog 400 km naar Orlando.
Orlando lijkt een beetje op Las Vegas voor families. Eigenlijk heet
het hier Kissimee, een voorstadje dat enkel bestaat uit hotels,
restaurants, winkels, ticketshops en attracties. Toch is Las Vegas veel mooier.
We komen aan bij het Sheraton Four Points hotel
waar we de komende vier nachten zullen blijven.
Verblijf in Orlando, 7 oktober
Op onze eerste
volle dag in Kissimee doen we niet veel bijzonders.
Een beetje rondhangen, de auto wassen, want een cabrio
moet blinken. En na de tocht door Big Cypress lijkt hij
op een lang gebruikte terreinwagen.
Ook hebben we wat op
internet gekeken, in de bibliotheek. Zoals we inmiddels
al lang weten, kun je in Amerika in de bibliotheken gratis
internetten, terwijl dat in hotels een dollar per vier minuten kost.
Aan het eind van de middag huren we een airboat voor twee
personen. We varen anderhalf uur op een klein stukje, anderhalve
mijl heen en dan weer terug. Het is leuk om eens te doen,
alhoewel het ding nauwelijks te besturen is. Op de heenweg zijn
we vooral bezig met het geval rechtuit te laten varen.
Op de
terugweg lukt dat beter en kunnen we om ons heen kijken. We
zien veel schildpadden en een alligator van zo’n anderhalve
meter lang. We komen per ongeluk veel te dicht in de buurt
en kunnen de boot niet besturen. Daardoor varen we
bijna tegen de alligator aan die het hazenpad kiest.
Verblijf in Orlando, 8 oktober
Van alle pretparken
is de keuze gevallen op de
Universal Studios. We houden namelijk
niet van achtbanen en die zijn hier niet. Wel allerlei simulators
van films die we gezien hebben of op zijn minst kennen.
Het wordt wat eentonig, maar op de een of andere manier is het zelfs
hier bijzonder rustig. We bezoeken alle attracties die onze interesse
hebben minimaal twee keer.
De attracties zijn erg spectaculair met veel explosies, effecten en
lawaai, vuur en water, heet en nat worden. Maar die laatsten
natuurlijk wel minimaal, om schadeclaims te voorkomen. De Efteling is
hierbij vergeleken wel erg braaf.
Het pretpark is opgedeeld in verschillende delen. Zo is er New York
in de vorige eeuw. Daar staat Twister. Eigenlijk is dat niet zo
spectaculair dan we dachten. We horen en zien een wervelstorm
langsrazen maar zelf voelen we daar toch weinig van.
Het San Francisco gedeelte is heel erg mooi met een meertje en
een oude haven. Ook is daar een dorpje waar Jaws rondspookt. We
stappen in een rondvaartboot. De gids doet net alsof we echt een
rondvaart door dat dorpje gaan maken. Het dorpje is bekend geworden
omdat er vroeger een grote witte haai rondzwom, maar de burgemeester
had die haai uiteindelijk dood gemaakt en blah blah blah.. en die
gids acteert dan de hele vaart verder, ook wanneer Jaws een paar keer
opduikt. Uiteindelijk doodt hij hem natuurlijk. Maar eerst schiet hij
zogenaamd nog gastanks kapot. Dan wordt het echt héééél heet.
Alles is hier show. Bij elke attractie komen we eerst in een ruimte waar,
door middel van een voorfilmpje, wordt uitgelegd waar het verhaal over gaat.
Daarin spelen ook de echte acteurs uit de betreffende film. (Soms
is dit gedeelte ook al een act met acteurs.) Vervolgens komen we
in een ruimte waar uitgelegd wordt wat het doel is, waarom je naar
binnen gaat. Er is eigenlijk altijd een doel, bijvoorbeeld breng
E.T. naar huis of doodt zoveel mogelijk aliens.
Vermeldenswaardig is een rit in een metro tijdens een aardbeving.
De voorshow bestaat hier uit uitleg over special effects waarbij
ook mensen uit het publiek worden gehaald om dat te demonstreren.
Uiteindelijk stappen we in een metro, die ons in San Francisco
naar een bepaald station brengt. Voordat we uit kunnen stappen vindt
er een aardbeving plaats. Echt ongelofelijk! Het dak stort in waardoor
een tankwagen naar beneden dendert die naast de metro explodeert.
Vanuit de andere metrobuis komt ook een metro en die knalt tegen
die tankwagen omhoog, en uiteindelijk komt er 180.000
(!) liter water naar binnen in een enorme vloedgolf zoals je dat
alleen maar in een film ziet. Echt niet te geloven.
Aan het eind van de dag gaan we toch maar naar Terminator II. Eigenlijk
houden we daar niet van maar het komt toevallig zo uit. Dat wordt een van
de meest spectaculaire belevenissen die we ooit in een pretpark
meemaakten en is eigenlijk niet uit te leggen. Het is een 3-D film.
De originele acteurs spelen ook in deze speciale versie van de film.
Maar dan zijn er ook nog levende acteurs die op het podium voor
het doek spelen en in de zaal. In close-up zie je dus Schwarzenegger etc.
en het lijkt dan ook allemaal net echt. Op een gegeven moment rijdt er
iemand op een motor het doek in en dan zien we Schwarzenegger op die
motor verder rijden in de film. Heel goed gedaan. De speciale 3-D
effecten in de film zijn prachtig met explosies en allerlei zilveren
aliens die de zaal in komen, maar al met al zijn de effecten juist
subtieler dan in de gebruikelijke 3-D films.
Er zijn drie grote schermen waarvan twee aan de zijkant, dus we zitten
middenin de film. Ook druppelt er wat water van boven. De film eindigt
met een explosie en veel rook in 3-D en dan komt er vanaf het scherm
allemaal echte rook de zaal in. Heel onwerkelijk.
Tot we uiteindelijk helemaal in de mist zitten. En vervolgens blijkt de
hele zaal een simulator te zijn waardoor de stoelen ook nog eens schokken!!
Alhoewel het erg de moeite waard is zijn dit wel hele dure dagen. Vandaag
zijn we met zijn tweeën ruim $150 kwijt. Je zou dit maar met een gezin
moeten doen en meerdere pretparken willen bezoeken….
Verblijf in Orlando, 9 oktober
We hebben
geen zin om nog een pretpark te bezoeken of om ons onder
te dompelen in ander amusement. Bovendien hebben we niet
voor niets een cabrio gehuurd, dus we gaan een eindje rijden.
Ons eerst doel is het Ocala National Forest. Overal staan
borden die waarschuwen voor overstekende beren maar uiteraard
zien we die niet.
De natuur valt erg tegen dus rijden we naar Merritt Island
aan de kust bij Cape Canaveral.
Daar hebben we meer geluk en
zien we een tweetal diersoorten die we tot op heden alleen
van de dierentuin kennen.
Ten eerste zien we grazende zeekoeien. We zien ze al kauwend
met gras in hun bek weer boven water komen. Het zijn erg grote
beesten. Helaas vertonen ze nogal wat littekens van aanvaringen met boten.
Op de weg terug naar Orlando zien we opeens dolfijnen naast een
brug opduiken. We stoppen en zien ze nog een tijdje, maar niet echt dichtbij.
Vertrek uit Orlando, 10 oktober
De dag dat we weer naar
huis gaan is aangebroken. We moeten vanmiddag om 15.00 uur op het
vliegveld zijn en zoeken dus nog een attractie die we in een halve
dag kunnen doen. Alles is bijzonder prijzig dus een goede overweging
is belangrijk. We wikken en wegen en maken een verkeerde keus.
We
besluiten namelijk om de Holy Land Experience te bezoeken in de hoop
dat het historische het religieuze zal overheersen en dat het net zo ies is als de Heilig Land Stichting. Niet dus. Het is
erg ‘Holy”.
In eerste instantie lijkt het wel mee te vallen want ze
hebben daar zojuist een scriptorium geopend met de Van Kampen collectie.
Meneer en mevrouw “Ven Kempen” verzamelden bijbels en daar heeft men nu
een soort rondleiding omheen gemaakt. Erg mooi gedaan. We lopen van kamer
naar kamer begeleidt door een stem die alles uitlegt. We gaan door de geschiedenis
van de bijbel (het boek, niet de inhoud) en wat mensen er voor hebben
moeten doen of juist laten, om dit geschrift te kopiëren en te vertalen.
Er liggen bijna 2000 jaar oude bijbels maar ook moderne en bijvoorbeeld ook
“monnikenwerk”-bijbels. Erg interessant.
Voor de rest is het daar niets anders dan heilige shows à la de t.v. dominees
en religieuze minimusicals.
Er staan zelfs mensen met de handen in de lucht en in tranen mee te zingen en
te luisteren. Jezus!!
Wel hebben de groepen bejaarden die op reis zijn nu ook een doel in Orlando.
Het “hoogtepunt” van deze dag is het restaurant in Holy Land stijl. Ze hebben
daar voedsel uit het Midden-Oosten maar dan op zijn Amerikaans: Couscous met
hamburgers en friet.
Na de middag gaan we op weg naar het vliegveld en het is jammer dat deze
laatste dag zo’n miskleun was.
De veiligheidsmaatregelen op de luchthavens in Amerika blijken enorm te
zijn verscherpt sinds 11 september vorig jaar. We moeten al door de bewaking
om überhaupt bij de gates te kunnen komen. Als je iets bij hebt dat niet door
de röntgen mag, dan moet je dat apart inleveren, zoals mijn lichtgevoelige
fotorolletjes. Daar wordt dan met een soort doekje overheen gegaan en dat
doekje wordt in een machine gecontroleerd op explosieven. Indien nodig
gaan ze ook met zo’n doekje over je schoenen.
Bij de gate is er ook nog een uitgebreide paspoort en handbagage controle.
Uiteraard moet ik weer mijn trolley openmaken met alle zorgvuldig ingepakte
apparatuur. Het kan er maar op één manier in dus het duurt erg lang om de
boel weer in te pakken. Ook alle cameratassen, filmkokers etc. moeten open.
De bewaking vindt onze GSM met minicamera erg interessant, dus ik geef nog wat
extra uitleg. Ik ben nu veruit de laatste passagier die het vliegtuig in gaat
en zonder mij vertrekt het toch niet. Er staan inmiddels tien personen van
de bewaking de GSM te bekijken, waar op de display de foto van onze hond verschijnt.
Het gevolg is dat ik als allerlaatste, lang na de anderen, het vliegtuig in
moet lopen, waarna achter mij de deur direct in het slot valt.
Of het nou komt doordat ik geen tijd heb gehad om na te denken weet ik niet,
maar ik ben helemaal niet bang, tijdens welk deel van de vlucht dan ook.
Misschien wordt het nog wel wat met mij.
Zodra we boven de oceaan zitten nemen we een slaappil en doezelen in meer
of mindere mate richting Nederland.
Bijbehorende foto's
Ondanks het late tijdstip waarop we gisteren naar bed gingen, worden we om 7.30 uur weer wakker. Na een typisch Amerikaans ontbijt dat druipt van het vet gaan we op weg naar de Everglades, waar we rond de middag aankomen.
Onze reisgids blijkt gelijk te hebben. In tegenstelling tot andere Amerikaanse Nationale Parken is deze niet echt geweldig, wanneer je er met de auto doorheen rijdt. Er zijn wel een paar korte trails maar je moet dit park eigenlijk vanaf het water zien. Maar aangezien dit het laagseizoen is, zijn er minder tours dan anders.
Vanwege onze krappe tijdplanning kunnen we alleen vandaag aan een boottocht deelnemen en wel om 16.00 uur. Daar zitten we dan ook voor klaar, maar er komt een fikse onweersbui aanzetten. Na een kwartier in de lucht gestaard te hebben, blaast de schipper de tocht af.
Dat brengt de hele hele forse “rancher-matroos” ertoe om met ons te gaan praten over Martin Gaus (off all people). Die was hier namelijk eens geweest en toen had hij hem de hele dag rond mogen varen en begeleiden. Hij had een kopie van het programma gekregen en had het idee dat het een leuke uitzending was geworden. Martin Gaus wilde graag de rust filmen, maar dat lukte niet zo omdat er steeds boten, vliegtuigen en vrachtwagens voorbij kwamen. Hij had er toch iets van gemaakt met een grapje of zoiets, waardoor het weer goed kwam. We snappen het verhaal niet helemaal dus we zullen toch eens naar een herhaling moeten kijken om te zien wat er nu gebeurd is.
Verder stikt het hier inderdaad ongelofelijk van de muggen. We worden echt compleet lek geprikt. We hebben 50% DEET bij ons. Daar spuiten we ons compleet mee onder. De pot is al bijna leeg, wat officieel helemaal niet mag omdat het erg ongezond is. En ze prikken er gewoon met zijn allen doorheen. Het is niet te geloven hoe agressief en immuun de muggen hier zijn.
;)
We verblijven nu in een suite, wat hier betekent dat de hotelkamer een zithoek,
eethoek en keuken heeft. Dat is maar goed ook want het restaurant is dicht, dus
als we een gewone kamer hadden gehad, dan hadden we nauwelijks kunnen eten. Je kunt
hier wel wat magnetron maaltijden kopen en dan staan er her en der wat magnetrons
opgesteld. Het dichtstbijzijnde restaurant is namelijk 100 km verderop, dus ze zullen
de weinige bezoekers in deze tijd van het jaar toch de gelegenheid moeten geven om
íéts te eten.
De suite waar wij verblijven is de enige kamer die in dit gebouw is opengesteld. We hebben wel de indruk dat er in het verleden gepoetst is, maar waarschijnlijk aan het eind van het vorige seizoen. En na maanden van leegstand wordt het toch erg smerig van het stof. De ramen lijken wel matglas te bevatten, zo smerig zijn ze. Er ligt allemaal stof op het water in de w.c. en in bad. Dus het is allemaal niet echt fris. Ook het trappenhuis is heel smerig. Er ligt zelfs dierenpoep. Dit gebouw wordt duidelijk niet gebruikt in het laagseizoen, maar het bevat de enige suite die ze hebben, en die hadden wij nu juist geboekt. Al met al vinden we het hier niet echt klantvriendelijk, maar misschien is dat in het hoogseizoen beter.
Van de Everglades naar Orlando, 6 oktober
Bij het krieken van de dag maken we een wandeling bij Royal Palm: de Ahinga trail. Deze staat erom bekend dat men hier veel wild ziet, maar dat zal dan wel in het droge seizoen zijn, want op dit moment is er weinig van te bekennen. Het landschap is wel erg mooi. We worden gewezen op de nabijheid van een grote alligator, waar onmiddellijk een Duitse cameraploeg op af komt.
Na deze wandeling rijden we via het Big Cypress National Preserve naar Orlando. We komen daar eerst langs een station waar ze bij afgeschoten dieren de geweien als trofee verwijderen. Ze zijn gadverdamme net met een hert bezig.
In eerste instantie zien we in Big Cypress drie alligators bij elkaar en dat vinden we al heel wat. Maar we komen er steeds meer tegen en door ons enthousiasme raken we ver achter op schema.
Op een gegeven moment horen we een hoop gescharrel in de berm. We denken eerst dat het hagedissen zijn maar het blijkt een recent uitgekomen nest alligators te zijn. Ze zijn geel gestreept en daarom hebben we in eerste instantie niet in de gaten dat het babyalligators zijn. We rijden er steeds dichterbij, maar er verdwijnen er meer en meer in het water. Het is een nest van zo’n vijftien exemplaren. Opeens komt een grote alligator met een hoop kabaal recht op ons af gezwommen. Wij blijven deze keer maar in de auto zitten omdat we inmiddels weten dat moederalligators hun jongen goed beschermen.
Later zien we ook nog een alligator op de oever liggen slapen. We kunnen dit doornroosje van heel dichtbij naderen zonder hem of haar wakker te maken. Wel blijven we wijselijk in de auto zitten, waarbij de cabriolet een groot voordeel is.
Om 17.00 uur besluiten we om maar niet meer in het water te kijken want er resten ons nog 400 km naar Orlando.
Orlando lijkt een beetje op Las Vegas voor families. Eigenlijk heet het hier Kissimee, een voorstadje dat enkel bestaat uit hotels, restaurants, winkels, ticketshops en attracties. Toch is Las Vegas veel mooier. We komen aan bij het Sheraton Four Points hotel waar we de komende vier nachten zullen blijven.
Verblijf in Orlando, 7 oktober
Op onze eerste volle dag in Kissimee doen we niet veel bijzonders. Een beetje rondhangen, de auto wassen, want een cabrio moet blinken. En na de tocht door Big Cypress lijkt hij op een lang gebruikte terreinwagen.
Ook hebben we wat op internet gekeken, in de bibliotheek. Zoals we inmiddels al lang weten, kun je in Amerika in de bibliotheken gratis internetten, terwijl dat in hotels een dollar per vier minuten kost.
Aan het eind van de middag huren we een airboat voor twee personen. We varen anderhalf uur op een klein stukje, anderhalve mijl heen en dan weer terug. Het is leuk om eens te doen, alhoewel het ding nauwelijks te besturen is. Op de heenweg zijn we vooral bezig met het geval rechtuit te laten varen.
Op de terugweg lukt dat beter en kunnen we om ons heen kijken. We zien veel schildpadden en een alligator van zo’n anderhalve meter lang. We komen per ongeluk veel te dicht in de buurt en kunnen de boot niet besturen. Daardoor varen we bijna tegen de alligator aan die het hazenpad kiest.
Verblijf in Orlando, 8 oktober
Van alle pretparken is de keuze gevallen op de Universal Studios. We houden namelijk niet van achtbanen en die zijn hier niet. Wel allerlei simulators van films die we gezien hebben of op zijn minst kennen.
Het wordt wat eentonig, maar op de een of andere manier is het zelfs hier bijzonder rustig. We bezoeken alle attracties die onze interesse hebben minimaal twee keer. De attracties zijn erg spectaculair met veel explosies, effecten en lawaai, vuur en water, heet en nat worden. Maar die laatsten natuurlijk wel minimaal, om schadeclaims te voorkomen. De Efteling is hierbij vergeleken wel erg braaf.
Het pretpark is opgedeeld in verschillende delen. Zo is er New York in de vorige eeuw. Daar staat Twister. Eigenlijk is dat niet zo spectaculair dan we dachten. We horen en zien een wervelstorm langsrazen maar zelf voelen we daar toch weinig van.
Het San Francisco gedeelte is heel erg mooi met een meertje en een oude haven. Ook is daar een dorpje waar Jaws rondspookt. We stappen in een rondvaartboot. De gids doet net alsof we echt een rondvaart door dat dorpje gaan maken. Het dorpje is bekend geworden omdat er vroeger een grote witte haai rondzwom, maar de burgemeester had die haai uiteindelijk dood gemaakt en blah blah blah.. en die gids acteert dan de hele vaart verder, ook wanneer Jaws een paar keer opduikt. Uiteindelijk doodt hij hem natuurlijk. Maar eerst schiet hij zogenaamd nog gastanks kapot. Dan wordt het echt héééél heet.
Alles is hier show. Bij elke attractie komen we eerst in een ruimte waar, door middel van een voorfilmpje, wordt uitgelegd waar het verhaal over gaat. Daarin spelen ook de echte acteurs uit de betreffende film. (Soms is dit gedeelte ook al een act met acteurs.) Vervolgens komen we in een ruimte waar uitgelegd wordt wat het doel is, waarom je naar binnen gaat. Er is eigenlijk altijd een doel, bijvoorbeeld breng E.T. naar huis of doodt zoveel mogelijk aliens.
Vermeldenswaardig is een rit in een metro tijdens een aardbeving. De voorshow bestaat hier uit uitleg over special effects waarbij ook mensen uit het publiek worden gehaald om dat te demonstreren. Uiteindelijk stappen we in een metro, die ons in San Francisco naar een bepaald station brengt. Voordat we uit kunnen stappen vindt er een aardbeving plaats. Echt ongelofelijk! Het dak stort in waardoor een tankwagen naar beneden dendert die naast de metro explodeert. Vanuit de andere metrobuis komt ook een metro en die knalt tegen die tankwagen omhoog, en uiteindelijk komt er 180.000 (!) liter water naar binnen in een enorme vloedgolf zoals je dat alleen maar in een film ziet. Echt niet te geloven.
Aan het eind van de dag gaan we toch maar naar Terminator II. Eigenlijk houden we daar niet van maar het komt toevallig zo uit. Dat wordt een van de meest spectaculaire belevenissen die we ooit in een pretpark meemaakten en is eigenlijk niet uit te leggen. Het is een 3-D film. De originele acteurs spelen ook in deze speciale versie van de film. Maar dan zijn er ook nog levende acteurs die op het podium voor het doek spelen en in de zaal. In close-up zie je dus Schwarzenegger etc. en het lijkt dan ook allemaal net echt. Op een gegeven moment rijdt er iemand op een motor het doek in en dan zien we Schwarzenegger op die motor verder rijden in de film. Heel goed gedaan. De speciale 3-D effecten in de film zijn prachtig met explosies en allerlei zilveren aliens die de zaal in komen, maar al met al zijn de effecten juist subtieler dan in de gebruikelijke 3-D films.
Er zijn drie grote schermen waarvan twee aan de zijkant, dus we zitten middenin de film. Ook druppelt er wat water van boven. De film eindigt met een explosie en veel rook in 3-D en dan komt er vanaf het scherm allemaal echte rook de zaal in. Heel onwerkelijk. Tot we uiteindelijk helemaal in de mist zitten. En vervolgens blijkt de hele zaal een simulator te zijn waardoor de stoelen ook nog eens schokken!!
Alhoewel het erg de moeite waard is zijn dit wel hele dure dagen. Vandaag zijn we met zijn tweeën ruim $150 kwijt. Je zou dit maar met een gezin moeten doen en meerdere pretparken willen bezoeken….
Verblijf in Orlando, 9 oktober
We hebben geen zin om nog een pretpark te bezoeken of om ons onder te dompelen in ander amusement. Bovendien hebben we niet voor niets een cabrio gehuurd, dus we gaan een eindje rijden.
Ons eerst doel is het Ocala National Forest. Overal staan borden die waarschuwen voor overstekende beren maar uiteraard zien we die niet. De natuur valt erg tegen dus rijden we naar Merritt Island aan de kust bij Cape Canaveral.
Daar hebben we meer geluk en zien we een tweetal diersoorten die we tot op heden alleen van de dierentuin kennen. Ten eerste zien we grazende zeekoeien. We zien ze al kauwend met gras in hun bek weer boven water komen. Het zijn erg grote beesten. Helaas vertonen ze nogal wat littekens van aanvaringen met boten.
Op de weg terug naar Orlando zien we opeens dolfijnen naast een brug opduiken. We stoppen en zien ze nog een tijdje, maar niet echt dichtbij.
Vertrek uit Orlando, 10 oktober
De dag dat we weer naar huis gaan is aangebroken. We moeten vanmiddag om 15.00 uur op het vliegveld zijn en zoeken dus nog een attractie die we in een halve dag kunnen doen. Alles is bijzonder prijzig dus een goede overweging is belangrijk. We wikken en wegen en maken een verkeerde keus.
We besluiten namelijk om de Holy Land Experience te bezoeken in de hoop dat het historische het religieuze zal overheersen en dat het net zo ies is als de Heilig Land Stichting. Niet dus. Het is erg ‘Holy”.
In eerste instantie lijkt het wel mee te vallen want ze hebben daar zojuist een scriptorium geopend met de Van Kampen collectie. Meneer en mevrouw “Ven Kempen” verzamelden bijbels en daar heeft men nu een soort rondleiding omheen gemaakt. Erg mooi gedaan. We lopen van kamer naar kamer begeleidt door een stem die alles uitlegt. We gaan door de geschiedenis van de bijbel (het boek, niet de inhoud) en wat mensen er voor hebben moeten doen of juist laten, om dit geschrift te kopiëren en te vertalen. Er liggen bijna 2000 jaar oude bijbels maar ook moderne en bijvoorbeeld ook “monnikenwerk”-bijbels. Erg interessant.
Voor de rest is het daar niets anders dan heilige shows à la de t.v. dominees en religieuze minimusicals. Er staan zelfs mensen met de handen in de lucht en in tranen mee te zingen en te luisteren. Jezus!!
Wel hebben de groepen bejaarden die op reis zijn nu ook een doel in Orlando. Het “hoogtepunt” van deze dag is het restaurant in Holy Land stijl. Ze hebben daar voedsel uit het Midden-Oosten maar dan op zijn Amerikaans: Couscous met hamburgers en friet.
Na de middag gaan we op weg naar het vliegveld en het is jammer dat deze laatste dag zo’n miskleun was.
De veiligheidsmaatregelen op de luchthavens in Amerika blijken enorm te zijn verscherpt sinds 11 september vorig jaar. We moeten al door de bewaking om überhaupt bij de gates te kunnen komen. Als je iets bij hebt dat niet door de röntgen mag, dan moet je dat apart inleveren, zoals mijn lichtgevoelige fotorolletjes. Daar wordt dan met een soort doekje overheen gegaan en dat doekje wordt in een machine gecontroleerd op explosieven. Indien nodig gaan ze ook met zo’n doekje over je schoenen.
Bij de gate is er ook nog een uitgebreide paspoort en handbagage controle. Uiteraard moet ik weer mijn trolley openmaken met alle zorgvuldig ingepakte apparatuur. Het kan er maar op één manier in dus het duurt erg lang om de boel weer in te pakken. Ook alle cameratassen, filmkokers etc. moeten open. De bewaking vindt onze GSM met minicamera erg interessant, dus ik geef nog wat extra uitleg. Ik ben nu veruit de laatste passagier die het vliegtuig in gaat en zonder mij vertrekt het toch niet. Er staan inmiddels tien personen van de bewaking de GSM te bekijken, waar op de display de foto van onze hond verschijnt.
Het gevolg is dat ik als allerlaatste, lang na de anderen, het vliegtuig in moet lopen, waarna achter mij de deur direct in het slot valt. Of het nou komt doordat ik geen tijd heb gehad om na te denken weet ik niet, maar ik ben helemaal niet bang, tijdens welk deel van de vlucht dan ook. Misschien wordt het nog wel wat met mij. Zodra we boven de oceaan zitten nemen we een slaappil en doezelen in meer of mindere mate richting Nederland.
Bijbehorende foto's